kantsasar.com – Ապ­րիլ 24-ի առա­ւօ­տուն, երբ դարձ­եալ ազ­գո­վին կը հա­ղորդ­ուինք մեր նա­հա­տակ­նե­րուն ապ­րող ու ապ­րեց­նող ներ­կա­յու­թեամբ, երբ դարձ­եալ ժա­մադր­ուած ենք մեր նա­հա­տակ­նե­րուն հետ, իրենց հա­ւատ­քի ջեր­մութ­եամբ, կամ­քի զօ­րու­թեամբ եւ մա­նա­ւանդ ար­եան վկա­յու­թեամբ մեր կեան­քը թր­ծե­լու, անոնց ձայնն է, որ կը լսենք մեր հո­գի­նե­րուն ականջ­նե­րէն ներս, որ իւ­րա­քան­չիւ­րիս կը հրա­ւի­րեն խոր գի­տակ­ցու­թեամբ եւ իմաս­տու­թեամբ լսե­լու իրենց պատ­գա­մը եւ վե­րա­նո­րո­գե­լու մեր ուխ­տը:

Երբ բա­նանք Աստ­ուա­ծա­շունչ մատ­եա­նը եւ կար­դանք մեր ժո­ղո­վուր­դի պատ­մու­թիւնը, արդ­եօք պի­տի հան­դի­պինք էջի մը, որուն մէջ չենք տես­ներ ար­եան գնով վկա­յե­լու` հա­ւատ­քի, քա­ջու­թեան, եւ հա­մո­զու­մի մա­սին: Տա­ռա­պան­քի ճամ­բով քրիս­տո­ն­է­ա­կան հա­ւատ­քը խո­րա­ցու­ցած ու գի­տա­կից վկա­յու­թեամբ իրենց կեան­քին մէջ ապ­րած մեր բո­լոր սուր­բե­րը քաջ գի­տէ­ին, թէ քրիս­տո­ն­է­ա­կան հա­ւատ­քը վկա­յու­թեան հա­ւատք է, որով­հե­տեւ ան սր­բա­գործ­ուած է Քրիս­տո­սի արիւ­նով եւ Յա­րու­թեամբ: Ապ­րիլ այդ հա­ւատ­քը կը նշա­նա­կէր վկա­յել այդ հա­ւատ­քի իս­կու­թեան մա­սին: Ապ­րիլ քրիս­տո­ն­է­ա­կան հա­ւատ­քը կը նշա­նա­կէր` քա­լել խա­չի ճա­նա­պար­հէն, խաչ­եա­լին հետ­քե­րով:

Այս­պէս ապ­րե­ցան եւ այս­պէս ըմբռ­նե­ցին իրենց քրիս­տո­ն­է­ա­կան հա­ւատ­քը առա­ջին դա­րե­րու քրիս­տոն­եա­նե­րը: Վկա­յու­թիւն` գոր­ծով եւ նոյ­նիսկ արիւ­նով կեան­քի գե­րա­գոյն նշա­նա­բանն ու նպա­տակն էր նո­րա­դարձ քրիս­տոն­եա­նե­րուն հա­մար: Քրիս­տո­նէ­ա­կան հա­ւատ­քը պի­տի չդառ­նար տո­կուն ու կեն­սու­նակ առանց նա­հա­տա­կու­թեան: Քրիս­տո­ն­է­ա­կան եկե­ղե­ցին պի­տի չզօ­րա­նար ու պի­տի չտա­րած­ուէր առանց այն­պի­սի վկա­նե­րուն, որոնք իրենց կեան­քով քա­րո­զե­ցին զՔրիս­տոս ու արիւ­նով պաշտ­պա­նե­ցին հա­ւատ­քը քրիս­տո­ն­է­ա­կան:

Վկա­նե­րը անոնք են, որոնք կ՛ապ­րին ու կը մեռ­նին իրենց ան­ձե­րէն վեր ու վեհ ար­ժէք­նե­րու եւ իտ­է­ալ­նե­րու հա­մար: Հայ ժո­ղո­վուր­դի պատ­մու­թիւնը հա­րուստ է «Վասն հա­ւա­տոյ ու Վասն Հայ­րեն­եաց» արիւն թա­փած վկա­նե­րով: Դարձ­եալ հոս կը կա­յա­նայ գաղտ­նի­քը հայ ժո­ղո­վուր­դի գո­յու­թեան, մա­հէն կեան­քին քա­լե­լու անոր ամուր վըճ­ռա­կա­մու­թեամբ: Նա­հա­տա­կու­թիւնը հայ ժո­ղո­վուր­դի հա­մար եղաւ աղ­բիւր` ստեղ­ծա­գործ ու վե­րա­նո­րոգ կեան­քի: Նա­հա­տա­կու­թիւնը մեր հա­ւա­քա­կան պայ­քա­րը ջր­դե­ղող, մեր կեան­քի ճամ­բուն ու­ժը դար­ձաւ, որ ամ­բողջ ժո­ղո­վուր­դի մը մղեց «Իմաց­եալ Մա­հով» ան­մա­հու­թիւն կեր­տե­լու մեր մարդ­կա­յին քա­ջու­թեամբ:

Հա­ւատքն ու հայ­րե­նի­քը մի­աս­նա­բար մեր ժո­ղո­վուր­դին հա­մար, իր կեան­քէն աւե­լի սուղ ար­ժէք­ներ եղան, որոնց գո­յու­թեան ու յա­ւեր­ժաց­ման հա­մար մեր ժո­ղո­վուր­դը ստեղ­ծա­գոր­ծեց, պայ­քա­րե­ցաւ ու նա­հա­տակ­ուե­ցաւ:

Մարդ­կա­յին դա­րա­ւոր պատ­մու­թիւնը կը վկա­յէ, թէ չի մեռ­նիր այն ժո­ղո­վուր­դը, որ պա­տե­րազ­միլ եւ նա­հա­տակ­ուիլ գի­տէ սր­բա­զան արժէք­նե­րու եւ իտ­է­ալ­նե­րու հա­մար:

Մեր նա­հա­տակ­նե­րուն հետ ըլ­լա­լու օրը միայն Ապ­րիլ 24-ը չէ: Մե­զի հա­մար ամէն օր Ապ­րիլ 24 է ու պէտք է ըլ­լայ: Նա­հա­տակ­նե­րը պէտք չու­նին մե­զի հետ ըլ­լա­լու, անոնք երկն­քին մէջ են ու Աս­տու­ծոյ մօտ: Մենք է, որ պէտք ու­նինք իրենց հետ ըլ­լա­լու, իրենցմով զօ­րա­նա­լու ու վե­րա­նո­րոգ­ուե­լու մեր քրիս­տո­ն­է­ա­կան եւ ազ­գա­յին կեան­քը:

Մեր բիւ­րա­ւոր նա­հա­տակ­նե­րը այ­սօր, ամէն ժա­մա­նակ­նե­րէ աւե­լի կը պատ­գա­մեն մե­զի հա­ւա­տար­մու­թիւն: Հա­ւա­տար­մու­թիւն մեր հա­ւատ­քին, ազ­գա­յին սկզ­բունք­նե­րուն եւ ար­ժէք­նե­րուն, հա­ւա­տար­մու­թիւն իրենց նուի­րա­կան կտա­կին եւ մա­նա­ւանդ` հա­ւա­տար­մու­թիւն Սուր­ի­ա­կան Հայ­րե­նի­քին, ոչ միայն անոր հա­մար, որ մեր նա­հա­տակ­նե­րու աճիւն­նե­րը Տէր Զօ­րի մէջ կը հանգ­չին, այլ նա­եւ ու մա­նա­ւանդ այն ան­հեր­քե­լի իրո­ղու­թեան, որ Սուր­ի­ան եղաւ հա­յու­թեան առա­ջին ապա­հով տու­նը, երբ ջար­դե­րէն ետք ան­հայ­րե­նիք, ան­տուն ու ան­տէր հա­յու բե­կոր­նե­րը լք­ուած էին իրենց ճա­կա­տագ­րին: Սուր­իոյ ժո­ղո­վուր­դը եղաւ մե­զի եղ­բայր եւ իր եր­կի­րը, իր տու­նը եւ իր հա­ցը բաժ­նեց մե­զի հետ: Սուր­ի­ան նա­եւ կանգ­նե­ցաւ հա­յութ­եան կող­քին ար­դա­րու­թեան ու մարդ­կա­յին իրա­ւունք­նե­րու կող­քին: Որ­պէս Օս­ման­եան լու­ծին տակ տա­ռա­պած, իրա­ւազրկ­ուած ու ջարդ­ուած ժո­ղո­վուրդ, Սուր­ի­ան լա­ւա­պէս հասկ­ցաւ մեզ: Սուր­ի­ան նա­եւ ճիշդ ըմբռ­նեց մեր դա­տը, որով­հե­տեւ իր հո­ղե­րէն եւս մաս մը անարգ ու անար­դար կեր­պով բըռ­նագ­րաւ­ուե­ցաւ ծա­ւա­լա­պաշտ Թուրք­իոյ կող­մէ:

Ահա թէ ին­չո՞ւ այս հո­ղին վրայ ապ­րող հա­յը, այս եր­կի­րը իր հայ­րե­նի­քը նկա­տեց ու անոր խառ­նեց իր կեանքն ու քր­տին­քը եւ նոյն այդ հո­ղին պաշտ­պա­նու­թեան հա­մար թա­փեց իր արիւնը:

Յար­գանք Սուր­իոյ մեր եղ­բայր ժո­ղո­վուր­դին եւս Սուր­ի­ա­կան հայ­րե­նի­քին, որուն հո­ղին մէջ այ­սօր կողք-կող­քի կը հանգ­չին ի խն­դիր ար­դա­րութ­եան, ազա­տու­թեան եւ ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պա­տուու­թեան նոյն թշ­նա­մի­նե­րուն դէմ կռ­ուած արաբ ու հայ նա­հա­տակ­նե­րը:

Հայ­կա­կան Ցե­ղաս­պա­նու­թեան 98-րդ տա­րե­դար­ձին լսենք մեր բիւ­րա­ւոր նա­հա­տակ­նե­րուն ձայ­նը, ապ­րինք, գոր­ծենք ու պայ­քա­րինք նոյն հա­ւատ­քով եւ նոյն հոգի­ով, մէկ հա­յու­թեան ու մէկ հայ­րե­նի­քի նուի­րա­կան գա­ղա­փար­նե­րով:

Գէորգ Գատէհճեան
06/05/2013