kantsasar.com – 2011 տա­րեշր­ջա­նի Գար­նան գե­ղե­ցիկ օրե­րուն էր, երբ Սուր­իոյ նա­հանգ­նե­րուն վրայ պտ­տող սար­սա­փե­լի եւ անս­պա­սե­լի մր­րի­կը պա­տեց նա­եւ Հա­լէ­պը: Հրա­բու­խի մը նման իր կրակն ու բո­ցը տա­րա­ծեց Սուր­իոյ տա­րած­քը: Ուս­տի մեր ժո­ղո­վուր­դին կեան­քը կսկ­ծալի­օ­րէն խո­շոր գա­լա­րում­նե­րով այ­լայ­լեց:

Ճա­կա­տագ­րա­կա՞ն է ամէն փոր­ձանք ու ամէն աղէտ: Ճա­կա­տա­գի՞ր կը կոչ­ուի, երբ բազ­մա­թիւ հա­յեր գն­դա­կա­հար­ուե­լով կը նա­հա­տակ­ուին անակն­կա­լօ­րէն: Արդ­եօ՞ք ան­խու­սա­փե­լի է ճա­կա­տա­գի­րը, իս­կա­պէ՞ս մեր քայ­լե­րը մեզ­մէ զատ որո­շող ուժ մը կայ: Ի վեր­ջոյ հա­սած եմ այն եզ­րա­կա­ցու­թեան, թէ ի զուր են բո­լոր հար­ցում­ներն ու դժ­գո­հու­թիւն­նե­րը, որով­հե­տեւ անոնք իմ երա­զա­յին Հա­լէպ քա­ղաքս չեն վե­րա­դարձ­ներ: Իմ հրա­շա­գե՜ղ քա­ղաքս` նշա­նա­ւոր իր բա­րե­կիրթ ու ազ­նիւ ժո­ղո­վուր­դով, որ անց­եա­լին եր­ջան­կու­թեան ու խա­ղա­ղու­թեան խորհր­դա­նիշ էր, սա­կայն ներ­կա­յիս, այս տա­ժա­նե­լի օրե­րուն, տա­ռա­պան­քի մղ­ձա­ւանջ մը կ՛ապ­րի:

Մութ են թա­ղե­րը, մութ են տու­նե­րը, գու­ցէ նա­եւ` մտ­քերն ու հո­գի­նե­րը: Բո­լոր փո­ղոց­նե­րը լեց­ուած են ու­տե­լի­քի ու փայ­տի վա­ճա­ռա­կան­նե­րով, մար­դիկ կը չար­չար­ուին, գտ­նե­լու հա­մար հաց, խմե­լիք ջուր ու ապա­հով վայր: Թախ­ծոտ են դէմ­քե­րը, ան­ձայն ու անմռունչ են երե­կոյ­եան փո­ղոց­նե­րը: Ան­համ կը թուին բո­լոր ու­տե­լիք­նե­րը, մեր կո­կորդ­նե­րուն մէջ սա­ռած է անա­նուն կս­կիծ մը, որ հետզ­հե­տէ կը բարձ­րա­նայ ու կը խան­գա­րէ մեզ` թո­ղե­լով կի­սա­բաց պա­տու­հա­նի մը առ­ջեւ սպա­սե­լու առա­ւօ­տը, որ գայ ու պար­գե­ւէ մեզ ար­դա­րու­թեան ու խա­ղա­ղու­թեան լոյ­սը:

Քանդ­ուած շէն­քերն ու վնաս­ուած ստաց­ուածք­նե­րը մեզ յու­սա­հա­տու­թեան կ՛են­թար­կեն եւ նոյ­նիսկ լա­լու, զոր բա­նաս­տեղ­ծա­կան այս տո­ղերս կ՛ար­տա­յայ­տեն.-

Այն­քա՜ն մի­նակ ու այն­քա՜ն մե­լա­մաղ­ձոտ եմ այս գի­շեր,
Որ աստ­ղե­րուն թե­ւե­րուն վրայ լալ կ՛ու­զեմ:
Սիրտս այն­քան ընկճ­ուած, այն­քան է կրա­կով հա­րուստ,
Որ գե­տի նման ար­ցունքս չի կր­նար մա­րել:
Երա­նի՜ ըլ­լար անձ, որ սր­բէր ան­մեղ ար­ցունքս
Ես չէի սր­բեր առատ ցե­խով:

Ի մտի ու­նե­նանք նա­եւ, որ այս բո­լո­րով հան­դերձ, մեր մէջ ար­մա­տա­ցաւ պայ­քա­րե­լու զգա­ցու­մը, անդ­րա­դար­ձանք ելեկտ­րա­կա­նու­թեան ու ջու­րին ար­ժէ­քին: Թող եղա­ծը կարգ մը մար­դիկ պատր­ուա­կեն ու կո­չեն «Յե­ղա­փո­խու­թիւն» կամ «Ազա­տու­թիւն», բայց մենք յոյ­սով ենք, որ եղ­բայ­րաս­պա­նու­թիւնն ու արիւ­նա­հո­սու­թիւնը շու­տով կը դադ­րին: Ար­դա­րեւ, ար­դա­րու­թեան ու իրա­ւուն­քին ձայ­նը պի­տի չլ­ռէ ու պի­տի փակ­ուին բո­լոր հա­շիւ­նե­րը:

Թող շա­րու­նա­կեն ձայ­նե­րը, թող սարս­ռան ծա­ռե­րը, բայց մենք, որ­պէս հայ ժո­ղո­վուրդ, պի­տի տո­կանք, պայ­քա­րինք ու կր­կին պի­տի լեց­նենք փո­ղոց­նե­րը ժպիտ­նե­րով ու խա­ղա­ղու­թեամբ: Պի­տի եր­գենք մի­աս­նա­բար ու­րա­խու­թեան ու յաղ­թա­նա­կի եր­գը, խան­դա­վա­ռօ­րէն պի­տի բա­բա­խեն մեր սր­տե­րը, պի­տի վե­րա­կա­ռու­ցենք ամ­բողջ եր­կի­րը: Վերս­տին պի­տի շի­նենք նոր շէն­քեր, գիտ­նա­լով հան­դերձ, որ հայ ժո­ղո­վուր­դը մշ­տա­պէս կա­ռու­ցած է ու թշ­նա­մին քան­դած, սա­կայն դարձ­եալ պի­տի շի­նենք ու նոր կա­ռոյց­ներ հիմ­նենք: Ու­նայն պի­տի մնան բո­լոր փոր­ձե­րը, որոնք կ՛ակն­կա­լեն յափշ­տա­կել մար­դոց­մէ խա­ղա­ղու­թիւնն ու ար­դա­րու­թիւնը: Յա­րա­տեւ պի­տի շա­րու­նա­կենք Սուր­իոյ Հան­րա­պե­տու­թեան կող­քին կե­նալ, խո­րա­պէս հա­ւա­տա­լով, որ սեւ ամ­պե­րը պի­տի փա­րա­տին եւ մեր երի­տա­սարդ­նե­րը զո­հո­ղու­թեամբ, իրենց ար­եան մին­չեւ վեր­ջին կա­թիլ­նե­րը պի­տի դի­մադ­րեն ու պաշտ­պա­նեն Սուր­ի­ա­կան Հայ­րե­նի­քը:

Քրիստինա Տէր Ստեփանեան
ԺԱ. կարգ
Կրթասիրաց Ս. Չէմպէրճեան

22/04/2013