kantsasar.com – Եզ­րա­փա­կիչ խօսք` ար­տա­սան­ուած Բեր­իոյ Հա­յոց Թե­մի Առաջ­նորդ Գերշ. Տ. Շա­հան Սրբ. Եպս. Սար­գիս­եա­նի կող­մէ, Կի­րա­կի, 14 Յու­լիս 2013-ին Հա­մազ­գա­յի­նի Սուր­իոյ Շր­ջա­նա­յին Վար­չու­թեան կազ­մա­կեր­պու­թեամբ Հա­լէ­պի «Գ. Եսայ­եան» սրա­հէն ներս տե­ղի ու­նե­ցած «Կեան­քը Կը Շա­րու­նակ­ուի…» խո­րագր­եալ մշա­կու­թա­յին-գե­ղար­ուես­տա­կան փա­ռա­տօ­նի աւար­տին:

Կը շնոր­հա­ւո­րեմ ձեզ բո­լորդ այս ձեռ­նար­կին առ­թիւ, խուռ­նե­րամ բազ­մութ­եամբ:

Այս սրա­հը սահ­մա­նա­փակ թիւ մը միայն կր­նայ ըն­դու­նիլ, այ­սօր սա­կայն շատ աւե­լին է. անոնք որոնք չկր­ցան այ­սօր ներ­կայ գտն­ուիլ յա­ռա­ջի­կայ Կի­րա­կի ան­պայ­մա­նօ­րէն նոյն յայ­տա­գի­րը կր­նան վա­յե­լել: Եթէ քիչ յե­տոյ ձեր հե­ռա­ձայ­նը հն­չէ կամ ազ­գա­կան մը հարց տայ թէ ի՞նչ ու­նինք,- ըսէ՛ք, հայ մշա­կոյ­թի փա­ռա­բա­նանքն է, բայց մա­նա­ւանդ հո­գին խան­դա­վա­ռող, զօ­րաց­նող, կեան­քը փո­խող առիթ է. մենք Հա­լէ­պա­հա­յերս պա­տե­րազ­մի եւ սպառ­նա­լի­քի դէմ կ՛ապ­րինք եւ կ՛ապ­րեց­նենք. տն­տե­սա­կան, ըն­կե­րա­յին դժ­ուա­րին պայ­ման­նե­րուն տակ աչք եւ ականջ փա­կած կ՛ապ­րինք տա­կա­ւին, որ­պէս Մայր Գա­ղութ, որով­հե­տեւ կազ­մա­կերպ­ուած հա­մայնք ենք եւ առաւել կերպով կապուած մեր արմատներուն, որոնցմէ մեր կենսաւիշը կը ստանանք: Ամ­բողջ աշ­խարհը թող գիտ­նայ, որ մենք պի­տի շա­րու­նա­կենք ապ­րիլ բո­լոր ճա­կատ­նե­րու վրայ, որպէսզի մեր պատիւն ու իրա­ւուն­քը պաշտ­պա­նենք: Աստ­ուած մե­զի տուած է սի­րոյ զգա­ցու­մը, հա­ւատք կամ ու­ժա­կա­նու­թիւն, իսկ սի­րոյ վե­հու­թիւնը միայն քաջ մար­դոց կը պատ­կա­նի, մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րը թող գիտ­նան, որ հա­լէ­պա­հա­յե­րը կ՛ապ­րին տա­կա­ւին, ականջ ու­նե­ցող­նե­րը թող լսեն եւ աչք ու­նե­ցող­ներ տես­նեն, թէ մենք ծրա­գիր կը մշա­կենք, կազ­մա­կերպ կ՛ապ­րինք, թէ մենք պի­տի շա­րու­նա­կենք ապ­րիլ ժո­ղո­վուր­դի բո­լոր զա­ւակ­նե­րուն հա­մար եւ ի պա­տիւ մարդ­կու­թեան պի­տի պաշտ­պա­նենք մեր պա­տիւն ու իրա­ւուն­քը: Յուզ­ուե­ցայ` երբ այս փոք­րիկ­նե­րը նշ­մա­րե­ցի, մեր հա­րա­զատ­նե­րը եւ ազ­գա­կան­նե­րը, ու­րա­խու­թեան ար­ցունք­նե­րը աչ­քիս մէջ էին: Յու­սա­հա­տու­թիւնը մարդ­կու­թեան կեան­քին մէջ թե­րա­հա­ւա­տին եւ տկա­րա­մի­տին կը պատ­կա­նին, սա­կայն մեր ճա­կա­տա­գի­րը հե­տեւ­եալ երե­քին մէջ է` հա­ւատք, կամք եւ ու­ժա­կա­նու­թիւն, կեան­քը սի­րե­լու, եր­կի­րը սի­րե­լու եւ մար­դը սի­րե­լու մէջ է: Սի­րե­լը քաջ մար­դու գործ է, տկար մար­դիկ չեն կր­նար սի­րել: Այս առթիւ հետեւեալ մտքերը կ՛ուզեմ բաժնեկցիլ ձեզի հետ առա­ջի­նը` ձեր անու­նով եւ ան­ձամբ կ՛ու­զեմ բարձ­րօ­րէն շնոր­հա­ւո­րել, գնա­հա­տել Հա­մազ­գա­յի­նի Սուր­իոյ Շր­ջա­նա­յին Վար­չու­թիւնը եւ Հա­մազ­գա­յի­նի մեծ ըն­տա­նի­քի բո­լոր ան­դամ-ան­դա­մու­հի­նե­րը, ար­ուես­տա­գէտ-ար­ուես­տա­գի­տու­հի­նե­րը:

Պի­տի փոր­ձենք այս տագ­նա­պա­լի օրե­րուն բա­րի գործ մը կա­տա­րել, ին­ծի մի՛ հարց­նէք, թէ ի՞նչ են բա­րի գոր­ծե­րը, միա՛յն չա­րը չի կր­նար բա­րիք ընել, բայց բա­րի մար­դը գի­տէ, որ բա­րին երկն­քի աստ­ղե­րուն չափ տե­սա­կա­ւոր է եւ որե­ւէ ժա­մա­նակ բա­րիք կր­նայ ընել օրի­նակ` օգ­նել իր եղ­բօ­րը եւ քրո­ջը, օգ­նել իր նմա­նա­կից­նե­րուն, օգ­նել քա­ղա­քին: Օրի­նակ մը` եթէ այս սրա­հի ներ­սի կող­մէն մըտ­նէք Կիւլ­պէնկ­եան Վար­ժա­րան, բա­կի մուտ­քին կան ու­թը կամ տա­սը ծո­րակ­ներ, որ­պէս­զի ջուր հո­սի եւ մար­դիկ օգտ­ուին:

Մենք չենք ըներ մե­զի հա­մար, այլ` հան­րու­թեան: Աստ­ուած ի՛նք գի­տէ, որ բա­րիք կ՛ընենք ամ­բողջ ժո­ղո­վուր­դին հա­մար, ոչ միայն հա­յուն, այլ` իս­լա­մին, քրիս­տոն­եա­յին, արա­բին, քիւր­տին, տա­ճի­կին… ինչ անուն որ կ՛ու­զէք. օր մըն ալ կը տես­նէք որ ջու­րը եւ կազը կը բաժ­նենք:
Պի­տի փոր­ձենք բա­րիք ընել:

Երէկ գի­շեր որ­պէս­զի այս նշա­նա­ւոր հե­ռա­ձայն­նե­րուն պա­տաս­խա­նած ըլ­լամ, հե­ռա­ւոր տե­ղէ մը հե­ռա­ձայն հն­չեց, որ կ՛ըսէր. այս պա­հուն ռում­բեր կ՛իյ­նան հին քա­ղա­քին վրայ. ըսի.- հե­ռա­ձայնդ եթէ փա­կես գո­նէ գլու­խիս վրայ չ՛իյնար: Մենք ռում­բէն չենք վախ­նար, բայց զգոյշ ըլ­լա­լը վախ­կո­տու­թեան նշան չէ, զգոյշ, շր­ջա­հայ­եաց ըլ­լա­լը ձեր եւ մեր պար­տա­կա­նու­թիւնն է ամէն ատեն. փոք­րի­կէն մին­չեւ ծե­րունի­ին մա­տին ան­գամ եթէ բան մը ըլ­լայ, մենք բո­լորս պա­տաս­խա­նա­տու ենք. եւ այդ իմաս­տով փոր­ձենք, որ անա­խորժ անակն­կալ­նե­րէն հե­ռու մնանք: Իսկ վեր­ջին խօսքս կ՛ու­զեմ երա­զա­յին կա­պե­րով` ձայնասփիւռով եւ հե­ռուս­տա­ցոյ­ցով հաս­նի ձեր եւ մեր բո­լո­րին ձայ­նը եւ պատ­կե­րը մեր հա­րա­զատ­նե­րուն: Հայ­րե­նա­կից­նե՛ր, խօս­քով շատ բա­ներ կա­րե­լի է ընել բայց գոր­ծով քիչ, ժո­ղո­վուրդ­ներ կ՛ապ­րին, այլ ժո­ղո­վուրդ­ներ կ՛ապ­րին չնաշ­խար­հիկ կար­ծիք­ներ տա­լով եր­բեմն facebook-ի, եր­բեմն internet-ի մի­ջո­ցով, մա­նա­ւանդ մեր դուր­սի ազ­գա­կից­նե­րը որոնք կ՛ու­զեն տրուի ընդմիշտ: Մի՛ վախ­նաք, դուք եթէ կը վախ­նաք մենք չենք վախ­նար, մեր տե­ղը շատ ամուր կե­ցած ենք, աշու­նը կու գայ տե­րեւ­նե­րը կը թա­փին, բայց աշու­նը 12 ամիս­ներ չէ որ կը շա­րու­նակ­ուի, մենք կը հա­ւա­տանք, որ խա­ղա­ղու­թիւնը պի­տի իջ­նէ Սուր­իոյ վրայ, խա­ղա­ղու­թիւնը պի­տի իջ­նէ մեր ժո­ղո­վուր­դի կեան­քին մէջ. մեր ժո­ղո­վուր­դը նոյ­նը չի կր­նար մնալ, բայց կր­նայ վե­րա­կանգ­նիլ. մէկ ապա­ցոյց ու­նինք կեան­քին մէջ, աշ­խար­հի բո­լոր մար­դոց առ­ջեւ, որ մեր ժո­ղո­վուր­դը պի­տի վե­րա­կանգ­նի: Հայ ժո­ղո­վուր­դը Ցե­ղաս­պա­նու­թիւն ու ջար­դեր տե­սած ազգ է, սա­կայն կաղնիի նման կանգուն է եւ ամ­րա­կուռ:

Կը շնոր­հա­ւո­րեմ մեր ժո­ղո­վուր­դի զա­ւակ­նե­րը ամէն տեղ, նա­եւ Հա­մազ­գա­յի­նը իր բո­լոր ան­դամ­նե­րով եւ կը թե­լադ­րեմ` որ փա­փա­քող­նե­րը ան­յա­պաղ կեր­պով եր­թան եւ մաս կազ­մե­ն այս մեծ կազ­մա­կեր­պու­թեան:

Կը շնոր­հա­ւո­րեմ ձեզ բո­լորդ: