kantsasar.com – 12 Օգոս­տոս 2014-ի երե­կոյ­եան, Բեր­իոյ Հա­յոց Թե­մի Բա­րե­ջան Առաջ­նորդ Գերշ. Տէր Շա­հան Սրբ. Արք. Սար­գիս­եան` Կր­թա­սի­րաց վար­ժա­րա­նի շր­ջա­փա­կէն ներս ըն­դու­նեց Հա­լէ­պի տագ­նա­պէն տու­ժած ըն­տա­նիք­ներ, ներ­կա­յու­թեամբ` կղե­րա­կան դա­սէն ար­ժա­նա­պա­տիւ Տէր Տա­թեւ Աւագ Քհնյ. Մի­քա­յէլ­եա­նի, Տէր Զա­րեհ Քհնյ. Շա­քար­եա­նի եւ Տէր Մաշ­տոց Քհնյ. Արա­պաթլ­եա­նի:

Տէր Մաշ­տոց ող­ջու­նե­լով Հա­լէ­պի տագ­նա­պի զո­հե­րու ըն­տա­նիք­նե­րուն ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նեց իրենց ներ­կա­յութ­եան եւ անդ­րա­դար­ձաւ տագ­նա­պին հե­տե­ւան­քով յա­ռա­ջա­ցած ըն­կե­րա­յին կարգ մը երե­ւոյթ­նե­րուն: Ան խօս­քը ուղ­ղեց այն այ­րի կի­նե­րուն, որոնք իրենց ող­բեր­գու­թեան մէջ ան­գամ եկած էին եկե­ղե­ցի` ներշնչ­ուե­լու դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը յաղ­թա­հա­րե­լու հա­ւատ­քով:

Եկե­ղե­ցին զի­րենք չէր ձգած վհատ ու մո­լո­րուն, այլ իր նպաս­տը բե­րած էր անոնց` իբ­րեւ հո­գա­ծու­թեան անս­պառ շտե­մա­րան:
Պա­տե­րազ­մին հե­տե­ւան­քով այր­ի­ա­ցած կի­նե­րուն հա­մար, թե­րեւս դժ­ուար էր այս ծանր ու բարդ իրա­վի­ճա­կին տո­կա­լը, սա­կայն անոնք, հա­կա­ռակ կո­րուս­տի ցա­ւին, կը հա­ւա­տա­յին դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը յաղ­թա­հա­րե­լու մարդ­կա­յին կամ­քին:

Քա­հա­նայ հայ­րը անդ­րա­դար­ձաւ մեր մայ­րե­րու հո­գե­վի­ճա­կին: Ան վեր­լու­ծե­լով ըն­կե­րա­յին տար­բեր դա­սա­կար­գե­րու պատ­կա­նող կի­նե­րու հո­գե­վի­ճա­կը, օրի­նակ­նե­րով ցոյց տուաւ, թէ հոգիի մե­ծու­թիւնը կախ­եալ չէ մար­դոց տն­տե­սա­կան կա­ցու­թե­նէն ու դիր­քէն, այլ անոնց մարդ­կա­յին յատ­կա­նիշ­նե­րէն:

Ապա, Ս.Օ.Խա­չի Ազգ. Պատս­պա­րա­նի յանձ­նա­խում­բին կող­մէ խօսք առաւ ընկհ. Հռիփ Կա­նան­եան եւ յայտ­նեց, թէ Ազգ. Պատս­պա­րա­նի յանձ­նա­խում­բը մեկ­նե­լով Սուր­իոյ պա­տե­րազ­մա­կան վի­ճա­կէն, յար­մար նկա­տած է օժան­դա­կութ­եան նոր հա­մա­կարգ մը ստեղ­ծել 3-12 տա­րե­կան որ­բա­ցած եւ կա­րի­քա­ւոր հայ երե­խա­նե­րուն հա­մար, հնա­րա­ւո­րու­թիւն ստեղ­ծե­լով յաղ­թա­հա­րե­լու եւ մեղ­մաց­նե­լու անոնց դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը, զա­նոնք վար­ժեց­նե­լով խա­ղաղ ու կար­գա­պահ կեան­քի եւ ըն­կե­րա­յին ու­րախ մթ­նո­լոր­տի, որ­պէս­զի լոյս եւ յոյս սփ­ռէ երե­խա­նե­րու սր­տե­րուն եւ մտ­քե­րուն մէջ, ժպիտ ար­ձա­նագ­րէ անոնց դէմ­քե­րուն վրայ` զա­նոնք յանձ­նա­ռու պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րու եւ գի­տա­կից ու­սու­ցիչ­նե­րու հս­կո­ղութ­եամբ վար­ժեց­նե­լու օրի­նա­պա­հու­թեան, կա­մա­ւոր հնա­զան­դու­թեան եւ հա­ւա­քա­կան կեան­քի:

Ըն­կե­րու­հին յայտ­նեց, թէ անց­եա­լին Ազգ. Պատս­պա­րա­նը դար­ձած էր ապաս­տա­նա­րա­նը եղեռ­նի հե­տե­ւան­քով ան­պատս­պար մնա­ցած հա­յոր­դի­նե­րուն, ապա դար­ձած ապաս­տան` որ­բե­րու եւ կարգ մը քայ­քայ­ուած ըն­տա­նիք­նե­րու զա­ւակ­նե­րուն: Ներ­կա­յիս եւս, մեկ­նե­լով երկ­րիս պա­տե­րազ­մա­կան վի­ճա­կին պատ­ճա­ռով ստեղծ­ուած կա­ցու­թե­նէն, որ­բա­ցած կարգ մը երե­խա­ներ կա­րի­քը ու­նին յա­տուկ խնամ­քի, հե­տե­ւա­բար անոնք պի­տի ընդգրկ­ուին պատս­պա­րա­նի խնա­մա­տա­րա­կան ծրագ­րին մէջ` վա­յե­լե­լով Ս.Օ.Խա­չի ըն­կե­րու­հի­նե­րուն հո­գա­տա­րու­թիւնը:
Այս­պէս` Պատս­պա­րա­նի յանձ­նա­խում­բը կըր­թա­կան մար­զը առաջ­նա­հեր­թու­թիւն նկա­տե­լով, որո­շած է նիւ­թա­կան մտա­հո­գու­թիւն­նե­րէ զերծ պա­հել մեր մայ­րե­րը, որ­պէս­զի անոնց զա­ւակ­նե­րը ու­սա­նին ու յա­ռա­ջի­կա­յին նպաս­տեն մեր ըն­կե­րա­յին եւ մշա­կու­թա­յին կեան­քի վե­րել­քին:
Օր­ուան եզ­րա­փա­կիչ պատ­գա­մը փո­խան­ցեց թե­միս առաջ­նոր­դը, որ մխի­թա­րա­կան խօս­քե­րով յոր­դո­րեց այն մայ­րե­րը, որոնց կեան­քի բա­ժի­նը եղաւ շատ տա­ռա­պանք ու քիչ վա­յելք, սա­կայն այդ կեան­քը կը շա­րու­նա­կէ ջեր­մա­նալ իրենց զա­ւակ­նե­րուն հան­դէպ տա­ծած սի­րոյ զգա­ցու­մով: Իր խօս­քին մէջ սր­բա­զան հայ­րը նշեց, թէ Ազգ. իշ­խա­նու­թիւնը կոչ­ուած է ան­վե­րա­պահ հո­գա­ծութ­եամբ եւ սի­րով ծա­ռա­յե­լու իր զա­ւակ­նե­րուն:

Սր­բա­զան հայ­րը իր գո­հու­նա­կու­թիւնը յայտ­նեց պատս­պա­րա­նի եւ անոր ծա­ռա­յող խա­չու­հի­նե­րուն հա­ւա­տար­մու­թեան եւ օրի­նա­պա­հու­թեան հա­մար: Ապա գնա­հա­տեց Ազգ. Պատս­պա­րա­նի ձեռ­նար­կած նոր ծրա­գիրն ու խոս­տա­ցաւ նիւ­թա­բա­րո­յա­կան օժան­դա­կու­թեամբ ապա­հո­վել սա­նե­րու բա­րե­կե­ցու­թիւնը:

Այր­ի­ա­ցած մեր կի­նե­րուն հան­դէպ ցոյց տըր­ուած ան­վե­րա­պահ հո­գա­ծու­թիւնը ար­տա­յայ­տու­թիւնն էր այն ջերմ սի­րոյն, որ մարդ արա­րա­ծը կը տա­ծէ իր զա­ւակ­նե­րուն հան­դէպ, մի­ա­ժա­մա­նակ խթան` յաղ­թա­հա­րե­լու դժ­ուա­րու­թիւն­ներն ու յոյս ներշն­չե­լու իրենց զա­ւակ­նե­րուն:
Պատս­պա­րա­նի յանձ­նա­խում­բը ներ­կայ մայ­րե­րու զա­ւակ­նե­րուն յա­տուկ ժա­ման­ցի յայ­տա­գիր պատ­րաս­տած էր:
Հա­մախմ­բու­մի այս ծրա­գի­րը մեծ ըն­դու­նե­լու­թիւն գտաւ ներ­կա­նե­րուն կող­մէ, իսկ նա­խա­ձեռ­նող կող­մը վե­րա­հաս­տա­տեց ժո­ղո­վուր­դին ծա­ռա­յե­լու իր յանձ­նա­ռու­թիւնը:

Ծրագր­ուած գոր­ծու­նէ­ու­թեան մէջ է մեր գո­յա­տեւ­ման բա­նա­լին. հե­տե­ւա­բար` մինչ նոր հան­դի­պում…:
Հռիփ Կանանեան