kantsasar.com – Ան­հա­ւա­տա­լի, բայց իրաւ…

Քա­ղա­քը խու­ճա­պա­հար կը տն­քայ, կը տուայ­տի ջու­րի եւ ելեկտ­րա­կան հո­սան­քի տագ­նա­պով, անակն­կալ պայ­թում­նե­րու ահը կախ­ուած կը մնայ օդին մէջ, մինչ Քա­րէն Եփ­փէ Ազգ. ճե­մա­րա­նը երկ­րոր­դա­կան աւար­տող նոր սե­րունդ մը կը ներ­կա­յաց­նէ… Ինչ­պի­սի՜ կայ­տառ տղաք ու աղ­ջիկ­ներ, կեան­քով լե­ցուն, գե­ղե­ցիկ: Ո՞վ կ՛ըսէ, թէ անոնք սր­տատ­րոփ ու վա­խազ­դու տա­րի մը բո­լո­րե­ցին, դպ­րո­ցի ճամ­բուն վրայ կամ տու­նե­րու մէջ ու մա­նա­ւանդ պե­տա­կան քն­նու­թիւն­նե­րը ներ­կա­յա­ցու­ցած օրե­րուն:

81 հե­րոս կը զար­դա­րէ բե­մը, ու լեփ-լե­ցուն սրա­հը կը խայ­տայ: Ար­ցուն­քոտ են աչ­քե­րը եւ ո՞վ կ՛ըսէ, թէ ար­ցունք­նե­րը միայն տխ­րու­թեան ու ցա­ւի հե­տե­ւանք են… Եւ ո՞վ կ՛ըսէ, թէ լա­ցող հա­րա­զատ­նե­րը կ՛ամչ­նան իրենց ար­ցունք­նե­րէն:

Ամ­բողջ տա­րի մը ծնողք, աշա­կերտ թէ կր­թա­կան մշակ դի­մա­կա­լե­ցին ու յաղ­թա­հա­րե­ցին դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րը:

Ասոնք այն տղաքն են, որոնք մո­մի լոյ­սով, անն­կուն կամ­քով ծրա­գիր պատ­րաս­տե­ցին ու ահա­ւա­սիկ կո­կիկ ու զար­դա­րուն մար­տահ­րա­ւէր կը կար­դան ան­լոյս, ան­ջուր քա­ղա­քին, ան­տար­բեր, ձեռ­նա­ծալ դի­տող աշ­խար­հին:

Հան­դէ­սին ներ­կա­յաց­ուած նիւ­թը մեր քա­ղաքն էր, Հա­լէ­պը… Վի­րա­ւոր ու տան­ջա­հար, խա­ւար ու ծա­րաւ Հա­լէ­պը:

Զու­լալ ու հե­զա­սահ հա­յե­րէն լեզ­ուի կող­քին նկա­տե­լի էր արա­բե­րէն լեզ­ուի հն­չիւն­նե­րու, առո­գա­նու­թեան յս­տակ ու կա­տար­եալ իմա­ցու­թիւնը… Հա­մա­կար­գի­չի կո­ճակ­նե­րուն, բջի­ջա­յի­նին գի­տակ այս սե­րուն­դը հմ­տութ­եամբ կ՛իւ­րաց­նէ իր ապ­րած երկ­րին լե­զուն ու կը կա­տա­րե­լա­գոր­ծէ գի­տե­լիք­ներ:

Այս տղոց մէջ կան գաղ­թա­կան­ներ, պայ­թիւն­նե­րու ակա­նա­տես­ներ, եր­բեմն նոյ­նիսկ տու­ժած­ներ, բայց խրոխտ են եւ ինք­նավս­տահ:
Աւան­դու­թեան ան­ցած ճե­մա­րա­նի բա­ցօ­թ­եայ հան­դէս­նե­րը դժ­բախ­տա­բար եր­կու տարիէ ի վեր սահ­մա­նա­փակ­ուած են «Գ. Եսայ­եան» սրա­հին մէջ: Բե­մին վրայ ճե­մա­րա­նի շէն­քին նկա­րը ներ­կա­յաց­նող պաս­տա­ռը կը յի­շեց­նէ եր­բեմ­նի կա­ռոյ­ցը:

Սի­րե­լի այս կա­ռոյ­ցը այժմ կը հե­ծէ ամա­յու­թեան մէջ, աշա­կերտ­նե­րուն կան­չե­րը, ու­սու­ցիչ­նե­րուն կո­չե­րը խլա­ցած են, մինչ վէր­քե­րով լի Նոր գիւ­ղը կքած է, վտա­րան­դի է ճե­մա­րա­նը, կի­սա­քանդ են անոր կա­ռոյց­նե­րը:

Աշա­կեր­տու­թիւնը եր­կու տա­րի է թա­փա­ռա­կա­նի հո­գե­բա­նու­թեամբ ափ­սո­սան­քով կ՛ար­տա­յայտ­ուի իր դպ­րո­ցի կա­ռոյ­ցին մա­սին, նոյն ցան­կու­թիւնը կը տի­րէ բո­լո­րին մօտ, վե­րա­դառ­նալ ճե­մա­րան… Մինչ ճե­մա­րա­նը բո­լոր դժ­ուա­րին պայ­ման­նե­րուն մէջ, բազ­մա­զան դժ­ուա­րու­թիւն­նե­րու դէմ յան­դի­ման, հե­ռու նիւ­թա­կան շէն­քէն, իր առա­քե­լու­թեան գի­տա­կից կը շա­րու­նա­կէ գոր­ծել որ­պէս մտ­քի հնոց, կեր­տե­լով անն­կուն կամ­քի տէր հայ մարդն ու սուր­ի­ա­ցի քա­ղա­քա­ցին:
«Քրիս­տա­փոր ԻՖատ­եան» սե­րուն­դը տագ­նա­պի, բայց հե­րոս սե­րունդ է. ներ­կա­նե­րը, հան­դէս կազ­մա­կեր­պող­նե­րը, բո­լո­րը, բո­լո­րը կո­կիկ են, զար­դա­րուն:
Ան­հա­ւա­տա­լի, բայց իրաւ…

Վի­րա­ւոր քա­ղա­քի բնա­կիչ­ներն են ասոնք, գի­շեր­նե­րը կը ցնց­ուին թն­դա­նօթ­նե­րու զար­կե­րուն տակ, ցո­րեկ­նե­րը ամէն վտանգ աչք առած կը փոր­ձեն լու­ծում­ներ գտ­նել առտ­նին, բազ­մա­զան հար­ցե­րուն, ջուր կը ճա­րեն, ելեկտ­րա­կան հո­սան­քի մի­ջոց կ՛ապա­հո­վեն ու նախ­նա­կան մար­դու պայ­ման­նե­րով, մար­դու պէս ապ­րիլ կը փոր­ձեն:

Վեր­ջին զան­գը հն­չեց, բե­մին վրայ շր­ջա­նա­ւարտ­նե­րը նե­տե­ցին գլ­խարկ­նե­րը, ժպիտ ու ար­ցունք:
Ան­հա­ւա­տա­լի, բայց իրաւ…
Վարձ­քը կա­տար բո­լո­րին:

Սե­րունդ մը եւս հաս­ցու­ցիր ճե­մա­րան, 67 սե­րունդ…

ԵՐԹԴ ԱՆ­ՍԱ­ՍԱՆ
ՎԱՍ­ՏԱԿԴ ԱՆ­ԽԱ­ՓԱՆ
ՄՆԱՍ ԱՆ­ՄԱՀ ՅԱ­ՒԻՏ­ԵԱՆ
ՔԱ­ՐԷՆ ԵՓ­ՓԷ ԱԶ­ԳԱ­ՅԻՆ ՃԵ­ՄԱ­ՐԱՆ

14/07/2014