kantsasar.com – Ինչ­պի­սի՞ բերկ­րանք, ինչ­պի­սի՞ հո­գե­կան գո­հու­նա­կու­թիւն…

Ար­դէն վե­րա­բաց­ուած է Հա­լէ­պի հնա­գոյն դպ­րոց­նե­րէն մին` Զա­ւար­եան Վար­ժա­րա­նը, որուն եր­բեմ­նի տնօ­րէն­նե­րէն էր իմ լաւ բա­րե­կամ` պրն. Յով­հան­նէս Մու­շեղ­եա­նը:

Դեռ քա­նի մը տա­րի առաջ դըպ­րո­ցի բա­կին մէջ, թէ­եւ ու­շա­ցու­մով, կը զե­տեղ­ուէր դաշ­նակ­ցու­թեան խիղ­ճը հան­դի­սա­ցող Սի­մոն Զա­ւար­եա­նի կի­սանդ­րին…:
Ու­րեմն` տա­կա­ւին կը տո­կայ վար­ժա­րա­նը, այ­սինքն` հա­լէ­պա­հա­յու­թիւնը:

Եւ, ար­դէն կր­կին պի­տի լսենք հայ աշա­կերտ­նե­րուն աղմ­կոտ ձայ­նե­րը, որոնք կր­կին վե­րա­դառ­նա­լով, իրենց սի­րե­լի վար­ժա­րա­նը, կր­կին կը կրկ­նեն իրենց պաշ­տե­լի Ա.Բ.Գ.-ը, հա­յե­րէ­նի դա­սե­րը, ազ­գա­յին եր­գերն ու պա­րե­րը…:

Այ­սօր, Հա­լէ­պա­հա­յու­թեան այս տագ­նա­պա­լի օրե­րուն, իրենք մեծ հե­րո­սու­թիւն եւ գեր­մարդ­կա­յին ճի­գեր կը պա­հան­ջեն դպ­րոց­նե­րը հաս­տա­տուն պա­հե­լու հա­մար:
Ու­րեմն` ինչ­պի­սի զո­հո­ղու­թիւն, կամք եր­կա­թ­եայ եւ աւիւն է անհ­րա­ժեշտ զայն իրա­գոր­ծե­լու հա­մար:

Այո՛, մենք կ՛իրա­գոր­ծենք, «Հայ Դպ­րո­ցի Տա­րի» կար­գա­խօ­սը, որ յայ­տա­րա­րած է Ան­թիլ­ի­ա­սի Արամ Ա. Վե­հա­փա­ռին կող­մէ` ի փառս մեր ժո­ղո­վուր­դի գո­յա­տեւ­ման, մշա­կոյ­թին եւ երազ­նե­րու իրա­կա­նաց­ման ճամ­բուն վրայ:

Յա­ւերժ փառք ու պա­տիւ այդ ծրա­գի­րը իրա­կա­նաց­նող­նե­րուն եւ առա­ջին հեր­թին` Բեր­իոյ Հա­յոց Թե­մի Առաջ­նորդ Շա­հան Սրբ. Եպս. Սար­գիս­եա­նի, որ իր գի­շե­րը ցե­րե­կին խառ­նե­լով եւ ան­նա­խա­դէպ նուի­րու­մով, ինչ­պէս նա­եւ իր շուր­ջը ու­նե­նա­լով շատ գի­տա­կից ու ազ­գա­յին բարձր գի­տակ­ցութ­եամբ օժտ­ուած հայ­րե­նա­սէր­նե­րու փա­ղանգ մը, կը ջա­նայ կան­գուն պա­հել հայ մշա­կոյ­թի բո­լոր օճախ­նե­րը ոչ միայն Հա­լէ­պի, այ­լեւ հա­մայն Սուր­իոյ տա­րած­քին:

«Հայ պա­հո­ղը հայ դպ­րոցն է» նշա­նա­բա­նով, ան ան­խոնջ կեր­պով կ՛աշ­խա­տի, կը տագ­նա­պի, թե­րեւս ալ եր­բեմն կ՛ընկր­կի, բայց սր­բա­զա­նը չի վհա­տիր եր­բեք:
Ան սի­րով ստանձ­նած է ժո­ղո­վուր­դին հօ­տը առաջ­նոր­դե­լու իր պար­տա­կա­նու­թիւնը եւ զայն կ՛առաջ­նոր­դէ դէ­պի պայ­ծառ ապա­գան:

Կը հա­ւա­տանք նա­եւ, որ մեզ պա­տած ցա­ւը կ՛ան­հե­տա­նայ շու­տով, մեր բազ­մա­թիւ տագ­նապ­նե­րը կը փա­րա­տին, այս ծանր ճգ­նա­ժա­մը ան­պայ­ման կը յաղ­թա­հա­րենք եւ ինչ­պէս առաջ էր, մեր բո­լոր հայ­րե­նա­կից­նե­րը կը սկ­սին իրենց բնա­կա­նոն գոր­ծե­րուն, կը վե­րագտ­նեն իրենց հո­գե­կան ան­դոր­րը, կր­կին ու­րա­խութ­եան աղա­ղակ­ներ կը լսենք, կըր­կին դա­սա­խօ­սու­թիւն­ներ եւ զա­նա­զան ձեռ­նարկ­ներ կ՛ու­նե­նանք:

Կր­կին կը գոր­ծեն մեր բո­լոր եկե­ղե­ցի­նե­րը, որոնց զան­գակ­նե­րուն ղօ­ղան­ջին կա­րօտն ենք, կը փա­փա­քինք լսել մեր հո­գե­պա­րար շա­րա­կան­ներն ու աղօթք­նե­րը առ բարձր­եալն Տէր Աստ­ուած:

Կը փա­փա­քինք նա­եւ մեր եկե­ղե­ցի­նե­րուն մէջ յա­ւել­եալ թա­փով տես­նել պսակադ­րու­թիւնը նոր զոյ­գե­րու, որ­պէս­զի առողջ ու բա­րո­յա­լից ըն­տա­նիք­ներ ու­նե­նան, աճեց­նե­լով, լաւ, ի­տա­կից եւ հայ­րե­նա­սէր հա­յեր:

Կ՛ու­զենք կր­կին եր­թալ լք­եալ Ս. Յա­կոբ եկե­ղե­ցին, ինչ­պէս նա­եւ այ­ցե­լել մեր հա­րա­զատ­նե­րուն գե­րեզ­ման­նե­րը, որոնց­մէ ոմանք թաղ­ուած են ազ­գա­յին գե­րեզ­մա­նա­տան մէջ, մինչ ու­րիշ բա­ցօ­թ­եայ, ամա­յի դաշ­տե­րու մէջ:
Կը հա­ւա­տանք, որ Սփիւռ­քի կո­րի­զը հա­մա­րուող Հա­լէպ քա­ղա­քը վե­րագտ­նէ իր նախ­կին աշ­խու­ժու­թիւնը եւ իր ար­ժա­նի դե­րը կա­տա­րէ ազ­գա­պահ­պան­ման սուրբ գոր­ծին մէջ:

Այժմ Հա­լէ­պը արիւն կը ծո­րայ, բայց չէ որ մենք կը սպա­սենք վար­դա­հե­ղեղ առա­ւօ­տին:
Ու­րեմն` չյու­սա­հա­տինք եր­բեք:

Մենք կը պա­հենք Երա­զա­յին Հա­լէ­պը:

Շանթ Կիրակոսեան