kantsasar.com – Մարդ­կա­յին կեան­քը դժ­ուար է պատ­կե­րաց­նել առանց եր­գի եւ երաժշ­տու­թեան: Բա­ցա­յայտ ճշ­մար­տու­թիւն է, որ երաժշ­տա­կան կր­թու­թիւնը, իր ամ­բող­ջա­կան հաս­կա­ցո­ղու­թեամբ, որո­շադ­րիչ դեր կը խա­ղայ երե­խա­յի եւ պա­տանիի հո­գեմ­տա­ւոր կազ­մա­ւոր­ման մէջ:
Մեկ­նե­լով վե­րո­յիշ­եալ ճշ­մար­տու­թե­նէն, անց­նող 27 տա­րի­նե­րու աշ­խա­տան­քով ուռ­ճա­ցած Հա­մազ­գա­յի­նի «Բար­սեղ Կա­նաչ­եան» երաժշ­տա­կան դպ­րո­ցը, այսօր դարձեալ կ՛ընծայէ շր­ջա­նա­ւարտ­նե­րու ըն­տիր հունձք մը:

Հո­վա­նա­ւո­րու­թեամբ` Գերշ. Տ. Շա­հան Սրբ. Եպս. Սար­գիս­եա­նի, Կի­րա­կի 7 Յու­լիս 2013-ին, «Լե­ւոն Շանթ» սրա­հէն ներս տե­ղի ու­նե­ցաւ «Բար­սեղ Կա­նաչ­եան» երաժշ­տա­կան դպ­րո­ցի շր­ջա­նա­ւարտ­նե­րու վկա­յա­կան­նե­րու բաշխ­ման հան­դի­սու­թիւն:

Հա­մեր­գին սկզբ­նա­ւո­րու­թեան, Հա­մազ­գա­յի­նի «Բ. Կա­նաչ­եան» երաժշ­տա­նո­ցի վար­չու­թեան անու­նով խօսք առաւ տիկ. Արուս Շա­հին­եան ու նշեց, թէ` հա­կա­ռակ գա­ղու­թիս մէջ տի­րող ներ­քա­ղա­քա­կան ան­բա­րեն­պաստ պայ­ման­նե­րուն եւ ապա­կա­յուն իրա­վի­ճա­կին, հա­լէ­պա­հայ ար­ուես­տա­սէր հա­սա­րա­կու­թիւնը հրա­ւիր­ուած է այս պա­հուն վա­յե­լե­լու դա­րե­րու խոր­քէն հա­սած հայ­կա­կան եւ մի­ջազ­գա­յին երաժշ­տու­թեան հո­գե­հա­րա­զատ գո­հար­նե­րը: Տիկ. Շա­հին­եան «Բ. Կա­նաչ­եան» երաժշ­տա­նո­ցի վար­չու­թեան անու­նով ջեր­մա­պէս շնոր­հա­ւո­րեց շր­ջա­նա­ւարտ-շր­ջա­նա­ւար­տու­հի­նե­րը` քաջ հա­ւա­տա­լով, որ անոնք յա­ռա­ջի­կա­յին հաս­տա­տա­քայլ պի­տի շա­րու­նա­կեն իրենց երաժշ­տա­կան ու­սում­նա­ռու­թիւնը, նուա­ճե­լով բարձ­րա­գոյն հանգր­ուան­ներ, տիտ­ղոս­ներ եւ յա­ջո­ղու­թիւն­ներ մշա­կոյ­թի այդ վսեմ ու նուի­րա­կան ան­դաս­տա­նէն ներս:

Ապա յա­ջոր­դա­բար բեմ բարձ­րա­ցան շրջա­նա­ւարտ­նե­րը ընտր­եալ կտոր­նե­րով, այն խոր հա­մո­զու­մով, որ հան­դի­սա­տե­սը պահ մը ձեր­բա­զատ­ուե­լով իր մտա­հո­գիչ ու տագնապալի առօր­եա­յէն սր­տի յոր­դա­ռատ զե­ղու­մով պի­տի ըմ­բոշխ­նէ մեկ­նա­բան­ուած եղա­նակ­նե­րը, որոնք հո­գին ազն­ուաց­նող կազ­դու­րիչ յատ­կու­թիւն­ներ կը ներ­փա­կեն, նա­եւ երաժշ­տա­կան գան­ձա­րա­նի անգ­նա­հա­տե­լի ար­ժէք­ներ, որոնց­մով սէր եւ գի­տակ­ցու­թիւն կը զարթ­նի դէ­պի հայ­րե­նին եւ ազ­գա­յի­նը, որոնք օրհ­նու­թիւն եւ բերկ­րանք են յատ­կա­պէս սփիւռ­քա­հա­յե­րուն հա­մար:

Շր­ջա­նա­ւարտ­ներ` Ար­փի Տա­րագճ­եան, Արա­րատ Մազ­լում­եան, Սա­րին Ճա­նան­եան, Ներ­սէս Գոն­ճայ­եան, Նա­րեկ Գա­րա­մարտ­եան, Կաս­իա Պաթ­թուք եւ Քա­րէն Պչաքճ­եան` դաշ­նա­մու­րով, շր­ջա­նա­ւարտ Մես­րոպ Ար­սէն­եան` եր­գե­հո­նով, իսկ շր­ջա­նա­ւարտ Մայ­տա Նագ­գաշ­եան` ջու­թա­կով ներ­կա­յա­ցու­ցին աշ­խա­րհահռ­չակ երաժշ­տա­կան կտոր­ներ, ինչ­պէս նա­եւ ձայ­նա­մար­զու­թեան շր­ջա­նա­ւարտ­ներ` Արամ Խա­չա­տուր­եան եւ Յա­կոբ Այն­թէպլ­եան իրենց հրա­պու­րիչ ձայ­նով ներ­կա­յա­ցու­ցին հայ­րե­նա­շունչ եր­գեր:

Հան­դի­սու­թեան աւար­տին տե­ղի ու­նե­ցաւ վկա­յա­կանց բաշ­խում` տիկ. Թա­գի Տող­րա­մաճ­եա­նի, տի­ար Լե­ւոն Իս­կէն­տէր­եա­նի եւ տի­ար Գօ­գօ Յա­րու­թիւն­եա­նի ձե­ռամբ: Ապա շր­ջա­նա­ւարտ­նե­րը ծաղ­կե­փուն­ջե­րով պար­գե­ւատ­րե­ցին իրենց ու­սու­ցիչ­նե­րը: Անոնք իրենց ար­տա­սա­նած սր­տի խօս­քե­րուն մէջ երախ­տա­գի­տու­թիւն յայտ­նե­ցին իրենց ու­սու­ցիչ­նե­րուն, երաժշ­տա­նո­ցի վար­չու­թեան, տնօ­րէ­նու­թեան եւ վեր­ջա­պէս` ծնող­նե­րուն, որոնց յա­րա­տեւ քա­ջա­լե­րան­քով ստա­ցան շր­ջա­նա­ւար­տի տիտ­ղո­սը:

Սոյն հա­մեր­գը փաստն էր այն իրո­ղութ­եան, թէ երաժշ­տա­նո­ցի ու­սում­նա­կան ծրագ­րի ընդ­մէ­ջէն աշա­կերտ­ներ ձեռք բե­րած էին թէ՛ ազ­գա­յին եւ թէ համաշխարհային արուեստի հան­րօ­գուտ առա­քե­լու­թեան սկզբունք­նե­րը, ու­սա­նո­ղին մա­տու­ցե­լու երաժշ­տա­կան կր­թու­թիւն, որուն նպա­տակն էր ար­ուես­տի յղ­կող եւ վե­հաց­նող մի­ջոց­նե­րով նպաս­տել անոնց հո­գեզ­գա­ցա­կան նր­բե­րանգ կազ­մա­ւո­րու­մին, ան իր նուի­րա­կան ու սր­բա­զան առա­քե­լու­թեամբ գոր­ծած է ան­շա­հախն­դիր` հայ պա­տանի­ին ու երի­տա­սար­դին ան­սա­կար­կօ­րէն ջամ­բե­լու հա­մար հայ մշա­կոյ­թին ան­փո­փո­խա­րի­նե­լի եւ ազնը­ւա­գոյն ար­ժէք­նե­րը:

Վ.Խ.