kantsasar.com – Զարմանալի է կեանքը:

Տակաւին քիչ առաջ էր, երբ յիշեցի քեզ, տարի մը առաջ միասին անցուցած մեր օրերը:

Հիմա, որ չկաս կեանքս սկսած է թաւալիլ երազի ալիքներուն մէջ, ուր մեղմ յուշերդ շոյանքներու նման, երբեմն տառապանքով լեցուն պահեր կը ստեղծեն:

Գաղտնիք մը չէ, որ երկուքս բաժնուած ենք իրարմէ, կամայ եւ նոյնչափ ալ ակամայ:

Աւելի ճիշդ ես եմ, որ քեզմէ բաժնուեցայ եւ կամովին նոյնքան ալ դժուար:
Հիմա դուն չկաս:

Կարծես անձս կորսնցուցած եմ:

Կան միայն նկարներդ , որոնք մտածումներուս մէջ փաթած եմ ամուր ու թարմ:

Քեզմէ հեռանալէս ետք անցեալս դարձած է տագնապալի, սակայն յիշատակելի եւ վայելուչ:

Ու հիմա դուն ես իմ մտքիս գլխաւոր դիցուհին, չաստուածը:

Հոգս չէ:

Քեզ պաշտած ըլլալու վայելքէս շատ յաճախ գինովցած եմ:

Շատ անգամ նոյնիսկ էութիւնս խռոված է ու հոգիս հալածելով խանգարած եմ միտքս ալ:

Յաճախ երազած եմ մանուկի մը նման ու երեւակայութիւնս քեզմով ապրած:

Քեզմով չյագեցած, գրեթէ ամէն օր քեզմով կը զբաղիմ:

Աչքերուս դիմացն ես, որ կեանքիս առջեւ կը բանայ նոր արշալոյս մը, որ կ՛ողողէ հոգիս եւ էութիւնս:

Հեռանալէս ետք ամիսներով անքուն մնացի: Միշտ քեզ խոկացող գաղափարներս տանջեցին զիս:

Հիմա աթոռիս վրայ ընողմանած թէ՛ կը կարդամ եւ թէ ցած ձայնով երգի նման բան մը դուրս նետելով բերնէս կը փորձեմ այս տողերը գրել քեզի՛, սիրելի ծննդավայր Հալէպս:

Գէորգ Պետիկեան